Από τις κραυγές περί «ξεπουλήματος» και “μέντορα” στα επίσημα στοιχεία για τον Άγιο Νικόλαο!

Η δημόσια τοποθέτηση της Δημάρχου Ραφήνας–Πικερμίου, Δήμητρας Τσεβά, για το ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και τον περιβάλλοντα χώρο άνοιξε μια ουσιαστική συζήτηση: γιατί ο Δήμος πρέπει να ζητά άδεια για τη χρήση ενός χώρου άρρηκτα συνδεδεμένου με την ιστορία και την ταυτότητα της Ραφήνας;

Αντί, όμως, να συζητηθεί η πρωτοβουλία της Δημάρχου για τη διεκδίκηση των αυτονόητων, εμφανίστηκαν προσωπικές αιχμές και βαρύγδουπες αναφορές περί «ξεπουλήματος», «μεντόρων» και προσώπων που δήθεν γνωρίζουν περισσότερα.

Με αφορμή τα σχόλια που δεχθήκαμε και ιδιαίτερα τη χρήσιμη επισήμανση του Σπ. Μικρ., ότι το 2001 ψηφίστηκε σχετική νομοθετική ρύθμιση, αναζητήσαμε τα επίσημα στοιχεία.

Η έρευνα μας οδήγησε στον Νόμο 2932/2001, ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α΄ 145/27 Ιουνίου 2001.

Με το άρθρο 21 του νόμου, το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «Λιμενικό Ταμείο Ραφήνας» μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας Ανώνυμη Εταιρεία – Ο.Λ.Ρ. Α.Ε.».

Ο ίδιος νόμος όρισε ως έδρα του νέου Οργανισμού τον Δήμο Ραφήνας, ενώ προέβλεψε ότι η κινητή και ακίνητη περιουσία του παλαιού Λιμενικού Ταμείου περιερχόταν στον Ο.Λ.Ρ. Α.Ε., ο οποίος γινόταν καθολικός διάδοχος όλων των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών του.

Με το άρθρο 22 εγκρίθηκε το αρχικό καταστατικό του Οργανισμού, ενώ το άρθρο 24 προέβλεψε τη δυνατότητα παραχώρησης από το Ελληνικό Δημόσιο προς τον Ο.Λ.Ρ. του δικαιώματος χρήσης και εκμετάλλευσης των κτιρίων, των γηπέδων, των λιμενικών έργων και των εγκαταστάσεων που βρίσκονταν μέσα στη Ζώνη Λιμένα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο αρχικό δωδεκαμελές Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού προβλεπόταν ρητά η συμμετοχή ενός εκπροσώπου του Δήμου της έδρας της εταιρείας, με τον αναπληρωτή του, καθώς και εκπροσώπου της τότε Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης.

Το 2003 ακολούθησε η Σύμβαση Παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και του Ο.Λ.Ρ. Α.Ε., με την οποία παραχωρήθηκε στον Οργανισμό το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης της λιμενικής ζώνης για χρονικό διάστημα 40 ετών.

Το 2011 τα δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούσαν στο 100% των μετοχών του Ο.Λ.Ρ. μεταφέρθηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ το 2019 η Σύμβαση Παραχώρησης κυρώθηκε νομοθετικά με τον Ν. 4597/2019. Επομένως, η υπόθεση δεν μπορεί να εξηγηθεί με εικασίες περί “ξεπουλήματος” και κυρίως να φορτωθεί αυθαίρετα σε ένα πρόσωπο.

Πρόκειται για μια σειρά κρατικών νομοθετικών και διοικητικών ενεργειών που ξεκίνησαν το 2001 και εξελίχθηκαν στα επόμενα χρόνια.

Οφείλουμε επίσης να είμαστε ακριβείς: από τα επίσημα στοιχεία δεν προκύπτει ότι ο Δήμος Ραφήνας «ξεπούλησε» το εκκλησάκι ή τη χερσαία ζώνη. Το Λιμενικό Ταμείο Ραφήνας ήταν κρατικό Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και όχι υπηρεσία ή περιουσία του Δήμου, μολονότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση συμμετείχε στη διοίκησή του.

Η σημερινή Δήμαρχος δεν δημιούργησε αυτό το καθεστώς. Αντιθέτως, έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που παρέμενε επί δεκαετίες μπροστά στα μάτια όλων και δήλωσε ότι ο Δήμος πρέπει να διεκδικήσει έναν χώρο ιστορικά και συναισθηματικά δεμένο με τη Ραφήνα.

Όσοι, λοιπόν, μιλούν για «ξεπούλημα», «ενόχους» και «μέντορες» ίσως γνωρίζουν κάτι περισσότερο από όσα περιλαμβάνονται στα επίσημα έγγραφα. Αν πράγματι διαθέτουν συγκεκριμένα στοιχεία, ήρθε η ώρα να μιλήσουν καθαρά: με ονόματα, ημερομηνίες, αποφάσεις και αποδείξεις.

Οι υπαινιγμοί δεν αποτελούν ενημέρωση και οι προσωπικές επιθέσεις δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιος στηρίζει σήμερα έμπρακτα τη διεκδίκηση του Αγίου Νικολάου και του περιβάλλοντος χώρου προς όφελος της Ραφήνας;