Όσο πλησιάζουμε προς τη κάλπη των δημοτικών εκλογών, τόσο περισσότερο ΘΑ φωνάζουν οι… σωτήρες!!!

Στην πολιτική ζωή, είτε μιλάμε για την κεντρική πολιτική σκηνή είτε για την αυτοδιοίκηση, υπάρχει ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται σχεδόν νομοτελειακά: όσο πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών, τόσο αυξάνεται η ένταση, η κριτική, οι δημόσιες παρεμβάσεις και η αγωνία ορισμένων να επανεμφανιστούν στο προσκήνιο.

Άνθρωποι που για μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίαζαν ουσιαστικά από τον δημόσιο διάλογο, που η παρουσία τους στα θεσμικά όργανα και στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου ήταν αραιή έως ανύπαρκτη, ξαφνικά ανακαλύπτουν προβλήματα, αστοχίες, καθυστερήσεις και παραλείψεις. Και όχι απλώς τα ανακαλύπτουν. Τα διογκώνουν, τα εργαλειοποιούν και επιχειρούν να τα μετατρέψουν σε πολιτικό αφήγημα.

Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Είναι κλασική προεκλογική τακτική. Όταν δεν υπάρχει συγκροτημένη πρόταση, όταν δεν υπάρχει σταθερή παρουσία, όταν δεν υπάρχει διαρκής συμμετοχή στα κοινά, τότε η ευκολότερη λύση είναι η ισοπεδωτική αντιπολίτευση. Να «βγει από τη μύγα ξύγκι», να εμφανιστεί κάθε μικρό ζήτημα ως μεγάλη αποτυχία, κάθε τεχνική δυσκολία ως πολιτική ανεπάρκεια και κάθε καθημερινό πρόβλημα ως απόδειξη δήθεν συνολικής κατάρρευσης.

Όσο μια δημοτική αρχή πλησιάζει προς το τέλος της θητείας της και ο πολιτικός χρόνος αρχίζει να μετρά αντίστροφα, τόσο η αντιπολίτευση ανεβάζει τους τόνους. Αναζητά πεδία αντιπαράθεσης, επιχειρεί να δημιουργήσει κλίμα φθοράς, προβάλλει την εικόνα ότι όλα πηγαίνουν στραβά και παρουσιάζει τον εαυτό της ως την αυτονόητη εναλλακτική λύση. Αυτό είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Το ζήτημα, όμως, είναι αν πίσω από την κριτική υπάρχει σχέδιο ή απλώς εκλογική σκοπιμότητα.

Η σοβαρή αντιπολίτευση είναι απαραίτητη σε κάθε δημοκρατία. Ελέγχει, επισημαίνει, προτείνει, πιέζει τη διοίκηση να γίνει καλύτερη. Άλλο όμως η θεσμική αντιπολίτευση και άλλο η ευκαιριακή αντιπολίτευση. Άλλο η τεκμηριωμένη κριτική και άλλο η μικροπολιτική αξιοποίηση κάθε αφορμής. Άλλο να παρακολουθείς συστηματικά τα ζητήματα ενός τόπου και άλλο να εμφανίζεσαι λίγο πριν από τις εκλογές ως τιμητής των πάντων.

Η αυτοδιοίκηση, περισσότερο ίσως από κάθε άλλο επίπεδο πολιτικής, δεν αντέχει την υποκρισία. Οι πολίτες γνωρίζουν ποιοι ήταν παρόντες, ποιοι δούλεψαν, ποιοι παρακολούθησαν τα ζητήματα, ποιοι κατέθεσαν προτάσεις και ποιοι θυμήθηκαν τον τόπο μόνο όταν άρχισε να μυρίζει κάλπη. Γνωρίζουν επίσης ότι κανένας δήμος, καμία διοίκηση και καμία θητεία δεν είναι χωρίς λάθη, χωρίς αδυναμίες ή χωρίς εκκρεμότητες.

Η διαφορά βρίσκεται αλλού: στο αν υπάρχει έργο, συνέχεια, προσπάθεια και ευθύνη. Στο αν τα προβλήματα αντιμετωπίζονται ή απλώς καταγγέλλονται. Στο αν κάποιος επιλέγει να συμβάλει ή να καραδοκεί. Στο αν η πολιτική παρουσία είναι διαρκής ή εποχική.

Καθώς, λοιπόν, πλησιάζουμε σταδιακά προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, είναι αναμενόμενο ότι θα πολλαπλασιαστούν οι φωνές, οι αναρτήσεις, οι καταγγελίες και οι «σωτήριες» εμφανίσεις. Κάποιοι θα επιχειρήσουν να μειώσουν το έργο των δημοτικών αρχών, όχι επειδή διαφωνούν επί της ουσίας, αλλά επειδή χρειάζονται πολιτικό χώρο για να επανεμφανιστούν. Θα προσπαθήσουν να χτίσουν αφήγημα πάνω στη φθορά, στην υπερβολή και στην επιλεκτική μνήμη.

Όμως η κοινωνία έχει κρίση. Και κυρίως έχει μνήμη. Ξέρει να ξεχωρίζει την πραγματική αγωνία από την προεκλογική ανησυχία. Τη γόνιμη κριτική από την πολιτική σκοπιμότητα. Την υπεύθυνη παρουσία από την όψιμη δραστηριοποίηση.

Οι εκλογές δεν κερδίζονται με ξαφνικές εμφανίσεις και εύκολες καταγγελίες. Κερδίζονται με συνέπεια, παρουσία, σχέδιο και αξιοπιστία. Και αυτά δεν χτίζονται την τελευταία στιγμή. Χτίζονται σε όλη τη διάρκεια της θητείας.