Κινηματογραφική Λέσχη Ν. Μάκρης/Β’ Κύκλος 2025-26

Κάθε Τετάρτη 21.15- σινε ΑΛΙΚΗ μαζί στην μαγεία του κινηματογράφου (Υπό την αιγίδα των Π.Α.)

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Ο Μοϊκανός

Le Mohican, του Φρεντερίκ Φαρούτσι, 87 λεπτά, Κορσική – Γαλλία 2024

Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Στην Κορσική του υπερ-τουρισμού, την παραδομένη στους εργολάβους, τοπικοί μαφιόζοι πιέζουν τον Ζοζέφ, τον μόνο βοσκό που έχει παραμείνει στο νησί, να πουλήσει το προνομιακό βοσκοτόπι του πάνω στη θάλασσα. Εκείνος αρνείται πεισματικά και θα βρει τους πιο απροσδόκητους συμμάχους: την ακτιβίστρια ανιψιά του και την κοινωνία των απλών νησιωτών, που παίρνουν υπό την προστασία τους τον «Μοϊκανό», όπως τον βαφτίζει η ανιψιά, τον μόνο που αντιστέκεται στην ισοπέδωση του τόπου.

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που ο Φαρούτσι, εδώ στη δεύτερη ταινία του, επεξεργάζεται θεματικές είδους – γκάνγκστερ, θρίλερ, γουέστερν – χωρίς να λοξοδρομεί ούτε στιγμή από τον ρεαλισμό. Οι σκηνές δράσης είναι οργανικά ενσωματωμένες, όπου η καθημερινότητα των κατοίκων της Κορσικής προβάλλει και ευθυγραμμίζεται αβίαστα με το ξετύλιγμα της πλοκής. Είναι σαν η περιπέτεια καταδίωξης να συναντά το εθνογραφικό ντοκιμαντέρ, με την αίσθηση του αυθεντικού να εντείνεται ακόμα περισσότερο από την ανεπιτήδευτη ερμηνεία του Αλέξις Μανέντι και την ακατάληπτη κορσικανική διάλεκτο.

Ο Φαρουτσί, με το ένα πόδι στο ντοκιμαντέρ και το άλλο στο θρίλερ, εκμεταλλεύεται την επιβλητική αγριότητα του φυσικού σκηνικού και διαχειρίζεται δημιουργικά τη δύναμή του. Η διήγησή του είναι προσηλωμένη, η δραματουργία του μεστή και οι χαρακτήρες του τρισδιάστατοι. Μπορεί ο ίδιος να κοιτάζει κατάματα το σινεμά των ειδών, αλλά το κινηματογραφικό βλέμμα του διαθέτει κοινωνική ευαισθησία και πολιτική ωριμότητα.

ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Δεν Υπάρχει Κακό

There Is No Evil, του Μοχάμαντ Ρασούλοφ, 146 λεπτά, Ιράν 2021

Χρυσή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Το 24ωρο ενός μεσήλικα άντρα με την οικογένειά του μέχρι να ξαναπιάσει δουλειά. Η κρίσιμη νύχτα ενός αποφασισμένου στρατιώτη. Η τριήμερη άδεια ενός άλλου για να επισκεφθεί την αρραβωνιστικιά του που έχει γενέθλια. Η εβδομάδα ενός γιατρού της επαρχίας όταν τον επισκέπτεται η ανηψιά του από τη Γερμανία. Τέσσερις άντρες, τέσσερις ιστορίες χωρισμένες με σαφή κεφάλαια, συνθέτουν την εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας του σύγχρονου Ιράν. Στο σπονδυλωτό There is no Evil οι ιστορίες των τεσσάρων ηρώων ενώνονται σε μία κοινή θεματική: το Ιράν διατηρεί νομοθεσία που επιτρέπει τη θανατική ποινή. Ποιοι όμως καταδικάζονται σε θάνατο; Και ποιοι πρέπει να πατήσουν το κουμπί της εκτέλεσης και μετά να επιστρέψουν στις ζωές τους αλώβητοι;

Ο Ρασούλοφ χρησιμοποιεί την τεχνική των τεσσάρων κεφαλαίων, γιατί μπορεί να παίξει με την κινηματογραφική φόρμα: οι τέσσερις ιστορίες κυμαίνονται σε ύφος από νεορεαλιστική μητροπολιτική παρατήρηση, real time σινεμά με σασπένς, αλλά και ποιητικό στιλιζάρισμα όταν καταλήγουμε στις στέπες του Ιράν. Οπως όλες οι σπονδυλωτές ταινίες, κανείς προτιμά κάποια μέρη περισσότερο από άλλα, όμως εδώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για άνισο αποτέλεσμα. Το σύνολο είναι μία ταινία που δυναμιτίζει τη συλλογική συνείδηση.

Με εξαιρετικούς ηθοποιούς, με καλογραμμένο κείμενο και με μια εκλεπτυσμένη κινηματογραφική γραφή που σε καμία περίπτωση δεν προδίδει τις συνθήκες με τις οποίες δούλεψε ο κυνηγημένος Ρασούλοφ, το There is No Evil παρουσιάζει τα ηθικά διλήμματα με ολοκληρωμένη αποτύπωση και αφήνει το θεατή συγκλονισμένο.

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Το Ησυχο Κορίτσι

The Quiet Girl, του Κόλουμ Μπερέιντ, 94 λεπτά, Ιρλανδία 2022

Πρώτη ιστορική υποψηφιότητα της Ιρλανδίας στη μητρική της γλώσσα για το Οσκαρ Διεθνούς Ταινίας.

Πως αφηγείσαι κινηματογραφικά μια ιστορία η οποία δεν στηρίζεται στην πλοκή, μα στην ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα;

Θα χρειαστεί να παρακολουθήσει κανείς όλη την ταινία πριν βρεθεί μπροστά σε ένα φινάλε που σε αφήνει γυμνό από αντιστάσεις και σκέψεις για τον κινηματογράφο και τη ζωή. Ενα φινάλε που στα ελάχιστα λεπτά του ολοκληρώνει πρωτίστως συναισθηματικά μια διαδρομή ενηλικίωσης ή μάλλον πιο σωστά μια διαδρομή απελευθερωτικού επαναπροσδιορισμού εννοιών όπως «σπίτι», «οικογένεια», «ανήκω».

Στην πρώτη του ταινία, ο Μπερέιντ γίνεται ένας λιτός ανατόμος μιας ανθρωπογεωγραφίας που όσο περιορισμένη κι αν είναι χρονικά, χωρικά και γλωσσικά, τόσο παραμένει σχεδόν άχρονη και μοιάζει να γίνεται αντιληπτή από όλους και να αφορά όλους.

Η Κάιτ είναι η μικρότερη κόρη μιας πολυμελούς φτωχής οικογένειας στην ιρλανδική ύπαιθρο που παλεύει με την έλλειψη των βασικών αγαθών. Ενόψει μιας ακόμη εγκυμοσύνης, η Κάιτ θα σταλεί σε ένα ζευγάρι γνωστών για να ζήσει μαζί τους μέχρι να γεννηθεί το μωρό. Δεν συμβαίνει τίποτα στο Ήσυχο Κορίτσι, εκτός από το σχεδόν βέβηλο συμπέρασμα πως είναι τυχαίο το που γεννιόμαστε και με ποιον μεγαλώνουμε.

Με την μικρη πρωταγωνίστρια και το φυσικό ιρλανδικό τοπίο να έχουν καθοριστικούς ρόλους στη διαμόρφωση μιας συναρπαστικής αβεβαιότητας η οποία μας περικυκλώνει και ταυτόχρονα μας πλημμυρίζει εσωτερικά.

Μια ταινία – λεξικό για την μαξιμαλιστική δύναμη του μινιμαλισμού. Ένα φιλμ που για όση ώρα διαρκεί σε κάνει να θες να σταθείς σιωπηλός και με δέος απέναντι στη δύναμη του.

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Νόρα

Norah, του Ταουφίκ Αλζαϊντί, 94 λεπτά, Σαουδική Αραβία 2024

Ειδική Μνεία στο Φεστιβάλ Καννών.

Ένα λιτό αφοπλιστικό χειροποίητο μικρό διαμάντι. Χωρίς υπερβολές ή μεγαλόσχημες εικόνες, το εσωτερικής δύναμης Norah ανιχνεύει πίσω από τις λεπτομέρειες μιας ελάσσονος ιστορίας, τα σημαντικά μεγέθη ενός επίκαιρου πολιτικού δράματος. Ένα φιλμ που δεν αναλώνεται σε συμβολισμούς, αλλά επιτρέπει στους ήρωές του να χαθούν στη σαγήνη του ενστίκτου της ελευθερίας και του μεγαλείου της ψυχής.

Το θέμα: Ένας νέος δάσκαλος και μια νεαρή γυναίκα, σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό της Σ. Αραβίας. Με ρίσκο, αναπτύσσουν μια τρυφερή φιλία, έναν ήσυχο δεσμό, και εμπνέουν ο ένας τον άλλον να διατηρήσουν τη δημιουργικότητά τους ζωντανή.

Ναι, η δραματουργία είναι σημειακή, αλλά οφείλουμε να την εξετάσουμε (και) στο πλαίσιο της εθνικής κινηματογραφίας στην οποία ανήκει η ταινία: μέχρι το 2018 ο κινηματογράφος απαγορευόταν και η Norah είναι η πρώτη ταινία εδώ και 77 χρόνια που ταξιδεύει σε Φεστιβάλ. Στη ζυγαριά βαραίνουν οι αρετές στη χαρτογράφηση των βλεμμάτων και στην κατάδειξη της καθημερινότητας, δίχως συναισθηματικούς εκβιασμούς και ηθογραφίες.

Ο σκηνοθέτης – στην πρώτη του ταινία, αποτυπώνει την καταπίεση όχι με φωνές και συγκρούσεις, αλλά με βλέμματα, παύσεις και την ακινησία του τοπίου. Η έρημος του Αλ-Ούλα, επιβλητική και απογυμνωμένη, γίνεται σχεδόν χαρακτήρας στην αφήγηση, ένα φυσικό ανάλογο της κοινωνικής σιωπής και καταστολής.

Η ταινία έχει μια σχεδόν θεατρική αυστηρότητα στον ρυθμό και στη σύσταση των πλάνων. Οι διάλογοι είναι λιγοστοί αλλά φορτισμένοι, ενώ η κάμερα παραμένει ως παρατηρητής – σχεδόν αποστασιοποιημένη, επιτρέποντας στον θεατή να εισπνεύσει την εσωτερικότητα των χαρακτήρων, σε βάρος της συναισθηματικής εμπλοκής και της συγκινησιακής κορύφωσης. Το ατού της ταινίας είναι η θεματική της ακεραιότητα. Δεν προσπαθεί να προκαλέσει, δεν έχει εξάρσεις. Αντιθέτως, είναι μια ήρεμη κραυγή ελευθερίας. Η Norah είναι μια σιωπηλή, στοχαστική, πολιτικά εύστοχη ταινία. Επιπλέον, με υπέροχη μουσική.

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Η Αγάπη που Απομένει

The Love That Remains, του Χλινούρ Πάλμασον, 109 λεπτά, Ισλανδία 2025

Βραβείο Palm Dog στο Φεστιβάλ Καννών, στο τσοπανόσκυλο Panta.

Επίσημη υποψηφιότητα της Ισλανδίας για τα Βραβεία Όσκαρ

Και χιουμοριστική και ποιητική και αλλόκοτη. Μια ταινία που σκιαγραφεί με κατανόηση την ιδιαιτερότητα μιας οικογένειας σε διάλυση και τη σύγχυση με την οποία τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να απομυθοποιούνται μέρα με τη μέρα.

Ο Πάλμασον, ένας από τους πιο ξεχωριστούς σκηνοθέτες της Ισλανδίας, μετά το κορυφαίο Godland (το είχε προβάλει η Κ. Λέσχη πριν δυο χρόνια), στρέφει το βλέμμα στους εύθραυστους οικογενειακούς δεσμούς, καταγράφοντας με τρυφερότητα ένα μεταβατικό έτος στη ζωή ενός ζευγαριού. Η Anna και ο Magnus διασχίζουν το δύσκολο μονοπάτι του χωρισμού, συνεχίζοντας παράλληλα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί. Μέσα από τρυφερές, καθημερινές στιγμές και απρόσμενα γεγονότα, η ταινία, εξοπλισμένη με μαύρο χιούμορ, εξερευνά την πολυπλοκότητα της οικογένειας και της αγάπης, φλερτάροντας με τη φαντασία. Ο Πάλμασον συνθέτει ένα κινηματογραφικό χρονογράφημα -ημερολόγιο, μια αφήγηση-κολάζ από κλεμμένες στιγμές που ενώνουν μια οικογένεια όταν αυτή διαλύεται.

Σημείωμα σκηνοθέτη: «Η Αγάπη που Απομένει είναι μια ταινία για τη φύση, για όσα χτίζουμε αλλά και όσα καταστρέφουμε, αλλα πρωτίστως είναι μια ταινία για την οικογένεια. Ήθελα να δείξω τα πράγματα όπως είναι, όχι με έναν τεχνητό τρόπο αλλά όπως πραγματικά είναι. Δεν με ενδιέφερε να δείξω την μεγάλη εικόνα, την επική διάσταση της ζωής, αλλά τα μικρά, καθημερινά πράγματα, τα οικεία, τα παράξενα, ακόμα και τα άσχημα».

ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Στο Νησί του Αμρουμ

Amrum, του Φατίχ Ακίν, 93 λεπτά, Γερμανία 2025

Παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών

Φατίχ Ακίν: «Το Amrum μιλάει για την εκδίωξή μας από τον παράδεισο»

Μια ταινία σπάνιας ομορφιάς, τρυφερότητας και ευαισθησίας αλλά και πολιτικής οξυδέρκειας.

Υπόθεση: Γερμανία, νήσος Άμρουμ, άνοιξη του 1945. Η πτώση του ναζιστικού καθεστώτος προ των πυλών. Μικρό αγόρι κάνει τα πάντα για να βοηθήσει τη φανατική του ναζισμού μητέρα του. Ο πατέρας υψηλόβαθμος των Ναζί είναι στο μέτωπο.

Το Άμρουμ είναι ένα απομονωμένο νησί της Γερμανίας, στη Βόρεια Θάλασσα, και το Amrum είναι «μια ταινία του Χαρκ Μπομ από τον Φατίχ Ακίν» (όπως αναγράφεται στους τίτλους αρχής). Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, και συνεργάτης του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο 88χρονος σήμερα Μπομ υπήρξε καθηγητής του Φατίχ Ακίν, με τον οποίο ανέπτυξαν στενή φιλία. Έτσι, όταν εκείνος ένιωσε πως οι δυνάμεις του δεν του επιτρέπουν την υλοποίηση του σχεδίου, να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τις παιδικές αναμνήσεις του στο Άμρουμ, ο Ακίν ανέλαβε να το πραγματοποιήσει. Υιοθετεί μια μειλίχια, μα ρεαλιστική προσέγγιση, με πλάνα ανοιχτού ορίζοντα, φωτεινά χρώματα και χαλαρό αφηγηματικό ρυθμό. Αν και είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η αντιπαραβολή του τέλους του ναζισμού με τη σημερινή άνθισή του στη Γερμανία και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Ακίν συνδέει την αθωότητα με το πρώτο βλέμμα μπροστά στο Κακό και τον υπόγειο τρόπο με τον οποίο η μητέρα, η χώρα, η παράδοση μπορούν να διαμορφώσουν μια συνείδηση. Με μια εξαιρετική φωτογραφία που ισορροπεί ανάμεσα στη λυρικότητα και τον ρεαλισμό. Κι όλα αυτά σε μια άμεση – παρά τα τόσο δύσκολα ζητήματα που πραγματεύεται – συγκινητική ταινία, κι ο κόμπος δεν λέει να φύγει από το στομάχι.

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Μάμα Γκλόρια

Ama Gloria, της Μαρί Αματσουκελί, 84 λεπτά, Γαλλία 2023

Χρυσός Αλέξανδρος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

«Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά πολύ σοβαρά. Κάθε φορά που νιώθουν κάτι για πρώτη φορά, μοιάζει σαν να ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο μαζί τους. Η παιδική ηλικία έχει κάτι το ηφαιστειώδες μέσα της» Μ. Α.

Η Κλεό, ένα 6χρονο κοριτσάκι – ορφανό από μητέρα, μεγαλώνει με τον πατέρα και τη φροντίδα της νταντάς Γκλόρια. Η Κλεό και η Γκλόρια έχουν αποκτήσει έναν ισχυρότατο δεσμό, οπότε η μικρή θα σοκαριστεί όταν μάθει πως η Γκλόρια πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα της, στο Πράσινο Ακρωτήρι. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα κι έτσι ο πατέρας της κανονίζει να τη στείλει στη νησιώτικη χώρα του Ατλαντικού για να περάσουν με την Γκλόρια το καλοκαίρι μαζί.

H Mαρί Αματσουκελί (Γαλλίδα με ρίζες από τη Γεωργία) περιγράφει με διαυγή και χαμηλότονο τρόπο ένα περίπλοκο ψυχολογικό τοπίο. Συλλαμβάνει με αφηγηματική επιδεξιότητα και σκηνοθετική αυτοπεποίθηση τις λεπτές, γκρίζες περιοχές του παιδικού τραύματος. Η κάμερα απλώς παρατηρεί, δεν σχολιάζει την παιδική ψυχοσύνθεση. Η μητρική απώλεια είναι παρούσα, αλλά τα συναισθήματα αυτά απεικονίζονται αέρινα, συμβολικά, με animation ιντερλούδια – κι όχι βαρύγδουπα. Η φωτογραφία ζεσταίνει τα κοντινά της Κλεό, ώστε το συναίσθημα να μην έχει δίοδο να ξεφύγει. Το μοντάζ συλλαμβάνει επιδέξια τις κλεφτές μικροστιγμές ενός παιδιού: την ανεμελιά και τον πόνο του, τη διάσπαση προσοχής και τις μνήμες του. Όμως το διαμάντι της ταινίας είναι η πιτσιρίκα. Η Λουίζ Μορό ερμηνεύει την Κλεό με αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Είναι αστεία, γλυκιά, εγωίστρια, πεισματάρα, εύθραυστη, αγνή, σοκαριστικά ιδιοτελής. Με άλλα λόγια, είναι ένα 6χρονο παιδί.

Μια βαθιά ευαίσθητη ταινία, απαλλαγμένη από εύκολες κορυφώσεις και προσηλωμένη στην πυκνή, ακαταμάχητη καθαρότητα.

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Drive my Car

του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι, 178 λεπτά, Ιαπωνία 2022

Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες.

Ένα τσεχοφικό κομψοτέχνημα απαράμιλλης ευαισθησίας. Ένας από τους σπουδαιότερους θεατρικούς συγγραφείς όλων των εποχών, ο Άντον Τσέχοφ εμπνέει άμεσα όλο και περισσότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς. Η διεισδυτική και κομψή περιγραφή της ξοδεμένης ζωής παραμένει επιδραστική και διαχρονική, δανείζοντας ιδέες, όπως ακριβώς και εδώ, στο Drive my Car: ένας ακόμη πρωταγωνιστής ο οποίος θα παλέψει με τα δικά του φαντάσματα, ανεβάζοντας ένα θεατρικό έργο του Τσέχοφ, στην ιστορικά συμβολικότερη πόλη της σύγχρονης Ιαπωνίας. Ο ήρωας της ταινίας είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης ο οποίος από σύμπτωση μαθαίνει πως η γυναίκα του, τηλεοπτική σεναριογράφος, έχει σχέση. Πριν προλάβει να το χωνέψει, πεθαίνει βυθίζοντάς τον σε υπαρξιακή κρίση. Δυο χρόνια αργότερα θα αποδεχθεί μια πρόταση από τη Χιροσίμα για ανέβασμα του «Θείου Βάνια», όπου είχε γνωρίσει πριν χρόνια επιτυχία ως πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης. Πηγαίνοντας εκεί θα συναντήσει τους ηθοποιούς του θεατρικού έργου και τη λιγομίλητη νεαρή οδηγό του αυτοκινήτου του, μιας και δεν μπορεί πλέον να οδηγήσει με ασφάλεια.

Ο Χαμαγκούτσι έχει έναν μοναδικό τρόπο να φωτίζει με τρυφερότητα απρόσιτους χαρακτήρες, στις πιο κακοφωτισμένες στιγμές της ζωής τους, όταν είναι πνιγμένοι από τα λάθη και τα πάθη τους. Σχεδόν τους αντιπαθείς, αλλά ξεφλουδίζοντας τις προστατευτικές επιδερμίδες, αναγνωρίζεις στις ανασφάλειες και στις τύψεις τους μια πολύ οικεία αντανάκλαση.

Το Drive my Car αποτελεί μια πολυεπίπεδη σπουδή πάνω στην απώλεια, την επιθυμία, τη μνήμη, τον υπαρξιακό τρόμο του ανθρώπου απέναντι στην αβεβαιότητα των κανόνων της ζωής και των συναισθημάτων. Κάθε λεπτό αυτού του τρίωρου σινε-κομψοτεχνήματος αποτελεί μάθημα κινηματογραφικής ακρίβειας και ζεν ενατένισης της τρικυμιώδους ανθρώπινης συνθήκης.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑΣ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ 21 /1 ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 21.30 σινε ΑΛΙΚΗ προβάλλει την ταινία Σε Μια Άγνωστη Χώρα | To a Land Unknown

του Mαχντί Φλάιφελ, 106 λεπτά, Παλαιστίνη – Ελλάδα 2024

Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας και Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Τιμή εισιτηρίου : γενικό 7 ευρώ.

Μαθητές δωρεάν ,άνεργοι ,ΑΜΕΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ: 3 ΕΥΡΩ