Αίμα στην άσφαλτο της Αρτέμιδος: Μια προαναγγελθείσα τραγωδία

Γράφει ο Σάββας Ιωαννίδης
Αντιπρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Αρτέμιδος

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο ενός νέου παιδιού στην Αρτέμιδα — ή όπως πολλοί ακόμη τη γνωρίζουν, στη Λούτσα — είναι η ώρα να ειπωθούν ορισμένα πράγματα όπως είναι. Για να καταλάβει ο καθένας τι πραγματικά συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο.

Η Λεωφόρος Αρτέμιδος, με βασιλικό διάταγμα του 1964, έχει χαρακτηριστεί ως πρωτεύων εθνικό δίκτυο.
Ναι, καλά διαβάσατε. Ένας αστικός δρόμος, μέσα σε κατοικημένη περιοχή, με σπίτια, σχολεία, φαρμακεία, παιδικούς σταθμούς και επιχειρήσεις, θεωρείται ακόμη και σήμερα… εθνική οδός.

Μιλάμε για τη βασική αρτηρία μιας πόλης που μεγαλώνει, που πυκνώνει, όπου χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν καθημερινά, όπου παιδιά πάνε με τα ποδήλατά τους, μητέρες περνούν με καρότσια, εργαζόμενοι προσπαθούν να πάνε στις δουλειές τους.
Και όμως, για την Πολιτεία, αυτός ο δρόμος δεν είναι “γειτονιά” — είναι “εθνική οδός”. Ένας τίτλος που τον κρατά δέσμιο δεκαετίες τώρα, εμποδίζοντας κάθε ουσιαστική παρέμβαση αστικής οργάνωσης, φωτισμού, σήμανσης ή κυκλοφοριακής ρύθμισης.

Ως Εμπορικός Σύλλογος Αρτέμιδος, έχουμε κάνει ό,τι μπορεί να κάνει ένας φορέας πολιτών: αναφορές, επιστολές, προτάσεις, δημοσιεύματα. Έχουμε χτυπήσει πόρτες, έχουμε μιλήσει σε Δήμο, Περιφέρεια, Υπουργείο.
Η απάντηση; Σιωπή.
Καμία ανταπόκριση. Καμία ενέργεια.

Και έρχεται, λοιπόν, ένα νέο δυστύχημα να ταρακουνήσει — για λίγο — τη συλλογική μας αδιαφορία. Αν δει κανείς προσεκτικά την πορεία του οχήματος που προκάλεσε το θανατηφόρο, θα διαπιστώσει κάτι τραγικά απλό: φαίνεται πως ένα άλλο αυτοκίνητο βγήκε από δευτερεύοντα δρόμο, πιθανώς χωρίς να σταματήσει.
Γιατί;
Επειδή το STOP που υπήρχε εκεί… δεν υπάρχει πια.

Το σήμα έχει ξηλωθεί εδώ και μήνες, χωρίς ποτέ να αντικατασταθεί.
Έχουμε επισημάνει το πρόβλημα ξανά και ξανά. Έχουμε προειδοποιήσει πως “θα γίνει κακό”.
Και έγινε.

Στο συγκεκριμένο σημείο, αν κάποιος δεν γνωρίζει την περιοχή, βγαίνει κανονικά και ανυποψίαστος πάνω στη λεωφόρο, χωρίς να δώσει προτεραιότητα.
Το αποτέλεσμα; Μια σύγκρουση με τραγικές συνέπειες. Ένας ακόμη άνθρωπος χαμένος, μια ακόμη οικογένεια διαλυμένη.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι ατύχημα.
Είναι προαναγγελθείσα.
Είναι το φυσικό αποτέλεσμα αδιαφορίας, γραφειοκρατίας και ευθυνόφοβου κράτους.

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, ούτε επιτροπές διερεύνησης.
Χρειάζονται πινακίδες, φωτισμός, ρυθμίσεις, ασφάλεια.
Χρειάζεται πολιτική βούληση να αντιμετωπιστεί η Αρτέμιδα όπως της αξίζει — ως πόλη, όχι ως “παραθεριστική έξοδο” κάποιου παλιού εθνικού δικτύου.

Κάθε μέρα που περνά χωρίς αλλαγή, είναι μια μέρα που μετρά αντίστροφα για το επόμενο θύμα.
Και τότε, θα ξαναπούμε τα ίδια.
Θα τα ξαναγράψουμε, θα τα ξανακούσουμε, θα τα ξαναξεχάσουμε.

Μόνο που αυτή τη φορά, κάποιοι δεν θα είναι εδώ να τα ακούσουν.