Μια σπουδαία ομαδική έκθεση τέχνης ζωντάνεψε την Καλλιτεχνούπολη!

Γράφει η Νάντια Παντελιά – Μπερέτη

Το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025, η Καλλιτεχνούπολη μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στον ξεχωριστό χώρο τέχνης της εικαστικού Ιφιγένειας Χριστοδουλίδου (Διον. Λαυράγκα 26), πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία τα εγκαίνια μιας σημαντικής ομαδικής έκθεσης, όπου 39 καλλιτέχνες –ζωγράφοι, γλύπτες, φωτογράφοι, κεραμίστες και άλλοι δημιουργοί– παρουσίασαν έργα που αποτυπώνουν μνήμες, βιώματα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

Η πρωτοτυπία της έκθεσης έγκειται στο γεγονός ότι κάθε έργο συνοδευόταν από προσωπικά κείμενα των καλλιτεχνών, οι οποίοι αντλούν την έμπνευσή τους, από σταθμούς της ζωής τους και της πορείας τους στην Τέχνη.

Έτσι, το κοινό είχε την ευκαιρία να βιώσει μια μοναδική εμπειρία, όπου η εικόνα συναντά τον λόγο, η δημιουργία συνδιαλέγεται με τη μνήμη και το συναίσθημα συναντά την έμπνευση.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκε πλήθος κόσμου, φίλοι της τέχνης αλλά και εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας, που τίμησαν με την παρουσία τους το καλλιτεχνικό γεγονός. Ανάμεσά τους, η Δήμαρχος Ραφήνας–Πικερμίου Δήμητρα Τσεβά, η οποία συνεχάρη τους διοργανωτές και τους δημιουργούς για την πρωτοβουλία τους.

Μια ξεχωριστή εμπειρία τέχνης και αισθητικής απόλαυσης στη γκαλερί της Ιφιγένειας Χριστοδουλίδου στη Καλλιτεχνούπολη όπου η υπογράφουσα,  πέρασα δύο ώρες γεμάτες χρώμα, φως και έμπνευση. Τα έργα των καλλιτεχνών, σε συνδιασμό , με την ζεστή ατμόσφαιρα της βραδιάς – με συζητήσεις και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι- ολοκλήρωσαν την ξεχωριστή αυτή  εμπειρία με τον πιο όμορφο τρόπο.

Ακολουθεί η παρουσίαση των καλλιτεχνών

Ιφιγένεια Χριστοδουλίδου

Η μνήμη του μετάλλου Η Ιφιγένεια Χριστοδουλίδου αντλεί έμπνευση από το παρελθόν, χρησιμοποιώντας γήινα χρώματα και αποχρώσεις του καφέ που αποπνέουν ζεστασιά και νοσταλγία. Στους πίνακές της ενσωματώνει μεταλλικά αντικείμενα, συχνά προερχόμενα από παλιά μπαούλα — συνδετικούς κρίκους με μια άλλη εποχή. Παράλληλα, αγαπά να φωτογραφίζει παλαιά αντικείμενα, αναζητώντας μέσα τους τη φθορά, τη μνήμη και τη διαχρονική τους ομορφιά.

Δήμητρα Σωτηρίου

Η ματιά του θεατή Ο φακός της κυρίας Σωτηρίου απαθανατίζει έναν ηλικιωμένο κύριο που στέκεται μπροστά στη βιτρίνα της γκαλερί, κοιτάζοντας με απορία το έργο τέχνης. Η φωτογραφία παγιδεύει τη στιγμή: την έκπληξη στο βλέμμα, τη στάση του σώματος που γέρνει ελαφρά προς το φως του πίνακα, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον θεατή και το έργο. Μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα στην τέχνη και τον άνθρωπο που προσπαθεί να την κατανοήσει.

Τίτα Σταύρου

Με την ματιά μιας ζωγράφου

Η Τίτα Σταύρου υφαίνει προσωπικές μνήμες σε σύμβολα· στα τέσσερα έργα της και ειδικά στο Petit dejenais κάθε αντικείμενο αποκτά ξεχωριστή σημασία και μαζί σχηματίζουν μια νοσταλγική, στοχαστική σύνθεση.

Σπυριδούλα Κουτσομύτη

Σπυριδούλα Κοτσομύτη δημιουργεί πάνω σε βιομηχανικό χαρτί, συνδυάζοντας κολάζ, μελάνι και λάδι παστέλ. Με αναφορές στους βόλους και το τσέρκι, μετατρέπει το παιδικό παιχνίδι σε εικαστική μνήμη γεμάτη νοσταλγία και απλότητα.

Μάκης Γούναρης

Ο Μάκης Γούναρης, ταξιδιώτης με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, δημιουργεί ένα κολάζ τεσσάρων φωτογραφιών από γκράφιτι στη Λισαβόνα, συνθέτοντας ένα νέο έργο από υπάρχουσες εικόνες. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τονίζει πως η τέχνη είναι δανεική, ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στο παλιό και το νέο.

Ασπασία Μπούρχα

Η γυναίκα που αιωρείται Το έργο της Ασπασίας Μπούρχα είναι μια αλληγορία της σύγχρονης γυναικείας ύπαρξης. Σε ένα τρισδιάστατο τελάρο, η γυναίκα αιωρείται και ακροβατεί ανάμεσα στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, ενώ ταυτόχρονα ενώνει κόσμους και πολιτισμούς. Τα περιστέρια, σύμβολα ελευθερίας και εσωτερικής δύναμης, συνοδεύουν την πορεία της, δίνοντας στο έργο μια αίσθηση κίνησης, ελπίδας και πνευματικής ανάτασης.

Νατάσα Ματζώρου

Ο κύκλος της ζωής Το τρίπτυχο της Νατάσας Μαντζώρου, εμπνευσμένο από την προσωπική ιστορία μιας φίλης της, αφηγείται την πορεία προς τη μητρότητα και την επίτευξη του σκοπού της ζωής. Στον μεσαίο πίνακα, η γέννηση του μωρού σηματοδοτεί μια νέα αρχή· η μητέρα παραμερίζει, αφήνοντας το φως να στραφεί στο παιδί. Όλα συνδέονται σ’ έναν αέναο κύκλο — η ζωή, η κοιλιά της εγκύου, η Μητέρα Γη. Ένα έργο γεμάτο τρυφερότητα, δύναμη και συμβολισμούς.

Σίσσυ Δάβρη

Η ομορφιά της αναπόφευκτης ατέλειας Η Σίσσυ Δάβρη, με τον ευρηματικό φακό της, μετατρέπει το ταπεινό σελοφάν από τα μπακλαβαδάκια σε αντικείμενο τέχνης. Μέσα από το παιχνίδι του φωτός και των αντανακλάσεων πάνω σε μια πιατέλα, δημιουργεί μια σύνθεση γεμάτη λάμψη, υφή και απρόσμενη αισθητική. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό — μια ποιητική αναζήτηση της ομορφιάς που κρύβεται στις μικρές, αναπόφευκτες ατέλειες της καθημερινότητας.

Ακολουθούν φωτογραφίες απο την έκθεση